Het uur van de waarheid....

En dan is het zover de coloscopie, een onderzoek waarvan ik altijd geroepen heb dat ik die nooit wil ondergaan nu is het dan zover. Ik heb me er aan over gegeven dat het moet gebeuren en hoop eindelijk wat duidelijkheid te krijgen. De huisarts vroeg me nog toen ik de verwijzing mee kreeg denk je dat je iets ernstig heb? Nou daar begin ik eerlijk gezegd wel naar te neigen door de aanhoudende pijn, het afvallen de vreselijke moeheid me mezelf niet voelen en de bezorgdheid van m'n zus die ook op de afdeling oncologie in een ziekenhuis werkt, ik antwoord dat ik het niet weet maar dat ik wel weet dat dit niet goed voelt. S' morgens neem ik nog de laatste 2 liter van de drank in en blijf in de buurt van het toilet, ik ben nu toch echt wel leeg en voel me niet heel erg lekker.... de weg naar het zieken huis is niet zo lang en we zijn beide niet erg spraakzaam. Ik meld me op de afdeling lever de papieren in en mag plaats nemen in de wachtkamer al na een paar minuutjes wordt ik geroepen iets eerder dan gepland gelukkig want wachten is zenuwen slopend. Ik zeg Frits gedag en ga met de verpleegkundige mee, de verteld de gang van zaken en neem nog een vragenlijst met me door dan gaat het toch echt gebeuren ik vind het erg spannend het prikken gaat weer moeilijk en moet 2x geprikt worden het infuus wordt aangesloten en de arts steld zich voor we gaan beginnen........ Ik zak gelukkig helemaal weg van het "roesje" en kom bij van een hele scherpe pijn ik hoor wat gepraat om me heen er wordt wat "bijgespoten" en zak weer weg. Als ik wakker wordt lig ik op de uitslaapkamer zo het is voorbij en het viel me 100% mee, er liggen nog 2 mensen hier die voor mij geholpen zijn en de verpleegkundige zegt dat ik wat moet eten en drinken en vraagt wat ik wil..... Dat ik als het op is moet ik naar beneden naar de mdl arts ik merk dat ze er bij mij haast achter zet en dat ik een beetje wordt opgejaagd de rest op de kamer mag lekker rustig aan doen. Mijn gevoel zegt dat dit niet goed is volgens afspraak zou ik hier rustig bij kunnen komen en zou de arts in het bij zijn van Frits verslag van het onderzoek doen (omdat de patiënt vaak nog niet helemaal helder is na het onderzoek)  Ik denk dit is foute boel maar doe braaf wat er gevraagd wordt. Ik mag me aankleden en de verpleegkundige loopt met me mee naar de wachtkamer waar Frits nog zit te wachten..samen lopen we met haar naar de behandelkamervan de arts.....We nemen plaats de arts kijkt me aan het zegt ik heb helaas geen goed nieuws, we hebben een grote tumor in de dikke darm gevonden en hij is zo groot dat we ook geen verder onderzoek konden doen we konden niet veder in de darm komen dat verklaard ook de scherpe pijn die ik voelde toen ik bij kwam...De wereld staat even stil en er schiet van alles door mijn hoofd de arts legt uit wat er nu moet gaan gebeuren en dan vloeien ook de tranen....En gaat nu heel snel gehandeld worden ik moet nog verschillende onderzoeken ondergaan en de arts wil me binnen 3 weken geopereerd hebben hij heeft m'n huisarts al ingelicht en er is een team aan het werk gezet om allemaal afspraken voor me te maken het gaat opeens allemaal zo snel en ik ben nog wat suffig door de verdoving dat ik het maar over me heen laat komen ......na een paar minuten staan we weer in de wachtkamer vreselijk geschrokken maar ook blij dat er iets gevonden is zie je nou ik ben niet gek.......we lopen stil en hand in hand naar de auto buiten staat een vrouw en als wij langslopen zingt ze had een beetje verliefd als ze ons ziet ik moet er ondanks alles zelfs om lachen en antwoord nou niet een beetje hoor.  In de auto praten we over wat we allemaal te horen hebben gekregen, als we thuis komen zit Danique op ons te wachten als ze vraag hoe het ging vertel ik haar meteen het slechte nieuws en we moeten allebei vreselijk huilen.... Ik besluit ook maar meteen m'n moeder te bellen die schrikt zich natuurlijk rot en ook dan is het weer samen huilen, ik heb ff genoeg gehad en Frits belt zijn ouders om het nieuws te vertellen, we besluiten om Quillian als hij uit school komt te vertellen dat ik geopereerd moet worden maar verder nog niet in details te treden. 's avonds staat de telefoon roodgloeiend ik kan dat nu even niet handelen dus Frits verteld iedereen de stand van zaken. Het is onrustig in m'n hoofd nog zoveel onzeker heden.... Is het kwaadaardig, heb ik uitzaaiingen krijg ik een stoma wordt ik wel beter? Dood moe ga ik naar bed en slaap best goed ik ben wel vroeg wakker en dan ga je malen... We moeten door ik heb mijn werk gebeld dat ik vandaag niet kom dat zie ik nu echt even niet zitten Frits brengt Quillian naar school en ik probeer het gewone leven op te pakken. Besluit maar te gaan soppen en de radio met het foute uur keihard aan te zetten ik blèr heel hard mee en "gil" zo de spanning er uit. Ik besluit om niet bij de pakken neer te gaan zitten de er positief tegen aan te gaan  IK GA DIT OVERWINNEN! Het is woensdag dus ik haal Quillian om 12 uur uit school en het leven gaat gewoon door net als anders. Als ik net ff in het zonnetje zit weg te dutten gaat de bel de huisarts staat voor de deur of ie binnen mag komen.... Natuurlijk mag ie binnen en we gaan binnen zitten hij komt me vertellen wat ik mankeer maar dat weet ik natuurlijk al duh... Hij zegt dat hij erg geschrokken is en dit echt niet had zien aankomen en dat ie er slecht van geslapen heeft. Ik denk nou dat is mooi want heb toch sterk het gevoel gehad dat hij mijn klachten niet serieus genoeg genomen heeft. Ik besluit ook meteen dat ik mijn energie niet in negatieve boosheid ga stoppen maar in mijn eigen herstel. Omdat het met Danique ook nog steeds niet goed gaat druk ik hem wel op het hart dat hij wel goed onderzoekt wat haar mankeert omdat ik deze zorgen er nu echt niet bij kan hebben. Hij beloofd dat ie dat zal doen en wens me veel sterkte.
S' middags komt m'n moeder net als elke woensdag een bakkie doen en moet beide weer vreselijk huilen. Veder  probeer ik zoveel mogelijk zeker voor de kinderen om het leven ze gewone gang te laten gaan.