De ommekeer

En dan wordt ik s morgen wakker en voel ik me iets beter ik probeer een boterham te eten en  hij blijft er in. De controle 's worden gedaan en de morfinepomp mag er uit de cathether mag er ook uit en dan mag ik lekker onder de douche heerlijk wat knap ik daar van op. Ik mag ook af en toe op de stoel zitten en proberen om een stukje te lopen het gaat moeizaam maar ik loop steeds een rondje in m'n kamer want als dat allemaal goed gaat des te eerder ik naar huis mag. Wat een verschil met gisteren zeg dit gaat de goede kant op. De  diëtist komt langs en zegt me wat ik het beste kan eten en dat ik ook de extraatjes moet bestellen op het menu het klinkt allemaal heerlijk maar heb nog steeds geen trek ik eet braaf m'n eten in kleine  portie's  op en weet zeker dat het wel weer goed komt als ik thuis ben. S middags komt Frits met Quillian langs want er is vanavond midlentefeest op school en ik wil dat ze daar gewoon heen gaan. Ik bak al 10 jaar dan patat op school en het is nu voor het eerst dat ik er niet bij ben.

Wat een zware dag

Dacht ik gisteren nog dat het best aardig ging was vandaag de pittigste dag ever...... Was alweer vroeg wakker en kreeg door de misselijkheid m'n ontbijt er niet in moest ik ook nog een proteïne milkshake naar binnen werken omdat ik toch echt moet gaan aankomen nou smaakt het best lekker naar koffie maar het kwam er 3 dubbeldwars er weer uit en het beetje dat er in bleef boerde ik de hele dag weer op.ik voelde me zo beroerd dat zelfs m'n ogen open doen te veel energie kost. De broer zegt dat ik meer m'n morfinepomp moet gebruiken dat doe ik dan maar braaf maar hoe vaker ik druk hoe beroerder ik wordt. Ik bedenk me dat als dit zo blijf ik voorlopig nog niet naar huis kan ik zie ook geen zuster of broeder en voel me met de minuut ellendiger. S middags  komt m'n moeder tijdens het bezoekuur die ziet ook dat ik er erg beroerd uit ziet en ik heb zelf geen energie om mijn ogen open te doen laat staan te praten, m'n moeder weet ook niet zo goed wat ze voor me kan doen en ik merk dat ze erg ongerust is zal ik maar gaan vraagt ze en dat vind ik een goed plan zo kan ik gewoon blijven liggen met m'n ogen dicht. S avonds komen Frits en de kinderen maar ik ben nog steeds zo beroerd als een hond ik heb het ideeën dat het door die morfine alleen maar erger wordt dus besluit om deze niet meer te gebruiken en ik hoop dat die er morgen af mag. Ook nu kan ik m'n ogen niet open houden en hou ik niks binnen Frits had al van m'n moeder gehoord dat dat vanmiddag ook zo was en besluit me maar alleen te laten..... Ik krijg nog een paar keer iets voor de misselijkheid de tabletjes helpen niks maar de injectie geeft wel wat verlichting. Het wordt weer een lange nacht met een hoop herrie wat duurd een nacht dan lang zeg.

De operatie

21 mei precies een maand na de diagnose is het dan zover. Ik wordt als eerste geopereerd en daar ben ik erg blij om van wachten wordt je alleen maar zenuwachtiger. Ik wordt vroeg wakker worden en moet 2 soort van vruchtendrankjes voor de operatie drinken om mijn darmen op gang te houden daarna moet ik douchen en dan krijg ik 2 tabletjes om rustig te worden en mag dan m'n bed niet meer uit. De pilletjes werken uitstekend en ik zak lekker weg, ik kom weer een beetje bij als ze me naar de ok hebben gebracht. Het infuus wordt ingebracht en ze checken nog het een en ander dan dan ben ik in een andere wereld........ Ik doe mee aan een nieuw onderzoek en krijg daarom een volledige narcose een ruggeprik en een morfinepomp ik kom dan ook pas weer een beetje bij als ze me naar 4,5 uur terugbrengen naar de afdeling de botsen met m'n bed tegen de deur aan wat als gevolg heeft dat ik moet overgeven. Als ik nog maar net terug ben op m'n kamer is het al bezoektijd en zijn Frits en de kinderen er met m'n moeder. Ik ben nog wat suffig en kotsmisselijk maar vind het fijn om ze te zien. De kinderen vinden het wat eng hun moeder aan al die slangen en apparaten te zien. Ik kan nog even met ze praten en als ze weggaan sluit ik nog even lekker m'n oogjes. S avonds komen ze ook nog even op bezoek en ik voel me naar omstandigheden best aardig al blijf ik weg erg misselijk waardoor ik geen trek in eten en drinken heb wat ik wel moet nemen omdat dat er voor zorg dat m'n darmen weer opgang komen en dat is afhankelijk van mijn opname tijd als dat allemaal goed gast en er geen complicatie's zijn mag ik na 5 dagen  misschien wel naar huis. Na het bezoek komt de zuster langs en ik krijg iets voor de misselijkheid maar het helpt jammergenoeg niet zoveel. Ik probeer wat tv te kijken maar m'n ogen vallen steeds dicht dus besluit om maar te gaan slapen dan. Wat een ramp is dat in een ziekenhuis wat een herrie en een licht s nachts ik zie de uren op de klok weg tikken... Tergend langzaam en als ik dan even slaapt komt de zuster weer voor het infuus of de katheter grrr.

De opname.

En dan is het eindelijk 20 mei ik zorg er voor dat thuis alles voorbereid is op mijn vertrek, ik hen boodschappen voor de eerste dagen in huis gehaald en briefjes met hoe de wasmachine en droger werken klaar gehangen en het huis nog even gepoetst. S' middags ga ik in Quillian z'n klas waar ik klassemoeder ben afscheid nemen van de groep omdat ik waarschijnlijk niet veel meer kan helpen de rest van het school jaar het is een warme dag en neem voor alle kinderen een lekker ijsje mee. De juf heeft met de kinderen en Quillian uitgelegd wat er met mij aan de hand is en wat er gaat gebeuren, ik vond dit belangrijk omdat er net daarvoor een moeder aan buikvlieskanker is overleden en dit dus ook nog erg leeft in de klas. Ze mogen me dan ook iets vragen of tegen me zeggen en de meeste kinderen wensen me beterschap en hopen dat ik snel weer kan komen helpen in de klas.( zo lief) Ik vertel ze dat het bij mij anders is dan bij de moeder van Pien en dat ik weer beter kan worden. het is best emotioneel en het is ook gek om te vertrekken en niet te weten wanneer ik weer in staat ben om weer terug te komen. Daarna klets ik nog wat na met de andere klassemoeder en wat juffrouws er zijn maar weinig mensen die op de hoogte waren van mijn ziekte omdat ik dat lastig vond  voor Quillian. Iedereen wenst me veel succes en ik ga met een brok in m'n keel weg. Thuis eten we met z'n alle en gaan daarna met z'n alle naar het ziekenhuis. Ik meld me daar en krijg een hele mooie kamer voor mezelf dat vind ik erg prettig. Frits vraagt of iedereen hier zo'n mooie kamer heeft maar ze zegt nee hoor alleen patiënten die een zware operatie te wachten staat krijgt zo'n kamer hmm is ook wel weer dubbel dan. Er moet nog wat bloed afgenomen worden en er wordt het een en andere uitgelegd. Dan is het tijd om afscheid te nemen van Frits en de kinderen dat voelt best raar....ik loop mee tot aan het einde van de afdeling en na een laatste knuffel en kus blijf ik alleen achter. Ik kijk nog even tv en ga daarna slapen want ik ben echt doodmoe ik ben blij dat het morgen dan eindelijk gast gebeuren.....

En dan is het wachten.....

De week na het weekendje weg heb ik de laatste afspraak bij de anesthesist en nog wat kleine onderzoekjes en dan begint het wachten op de oproep van de operatie. De dagen worden steeds zwaarder en vooral s morgens heb ik moeite om op gang te komen.... Ik leef van pil naar pil en probeer zo goed en zo kwaad mogelijk om de "normale " dingen te blijven doen. het duurt uiteindelijk nog 2 weken voor het eindelijk zo ver is het is precies een maand na de diagnose darmkanker. Ik ben blij dat het eindelijk zover is....ben ervoor nog even snel met Danique een jurk voor haar diplomagala gaan kopen met haar want mijn kanjer is ondanks haar eigen ziekte en alle toestand rondom mij toch maar mooi geslaagd met allemaal voldoendes. Ik ben dan ook super trots op haar en zijn samen een mooie jurk uit gaan zoeken.
           

Weekendje Heijderbos

Vandaag gaan we voor een weekendje naar het heijderbos even geen ziekenhuis even proberen te genieten. We vertrekken bijtijds en het auto rijden wordt steeds pijnlijker dus ik ben blij dat we er zijn. Het lopen gaat ook steeds lastiger en de pijn is ondanks de pijnstillers nog steeds hevig. We pakken de spullen uit en de mannen gaan even een rondje doen ik rust even lekker uit. Ondanks dat het lekker is om er even uit te zijn merk ik dat ik steeds meer beperking heb ik beweeg mezelf voort als een bejaarde en ben de hele dag vreselijk moe. s morgen duurt h et lang voordat ik op gang ben en ik krijg ook nog maar heel weinig eten naar binnen als ik überhaupt al binnen kan houden. Ik prrbeer wel met de mannen mee te gaan als ze iets doen in het zwembad blijf ik lekker aan de kant met een boekje. Bowlen gaat echt niet meer lukken en met het midgetgolven hou ik van de kant de punten bij.
We gaan s avonds lekker uit eten en ik geniet van wat ik er nog in krijg maar het meest geniet ik van Quillian die helemaal opleeft en lekker van de leuke dingen geniet.


                                                               

Donderdagmiddag en we zitten weer in het Maasstad ziekenhuis voor de afspraak bij Dr. Coene. Als hij binnenkomt in de behandelkamer krijg ik gelijk een goed gevoel bij de arts hij heeft een vrolijke uitstraling en ik heb meteen het gevoel dat ik in goede handen bij hem ben. Hij legt uit wat er bij mij gevonden is en hoe de behandeling verder zal verlopen. Ik krijg ook wat keuzes of ik aan een project wil mee doen en dan een testpersoon ben en of ik mijn verwijderde deel darm wil afstaan voor de wetenschap. Ik vind het allemaal prima en krijg een hele duidelijke uitleg. Deze arts heeft ook een boek geschreven over darmkanker en laat me doormiddel van foto's zien wat er aan de hand is bij mij. Ze willen er vaat achter zetten zodat ik binnen 2 weken geopereerd zal worden. We maken weer wat afspraken voor de anesthesist en bloedonderzoek voor volgende week. Eigenlijk moest ik morgen al maar er stond een weekendje weg gepland vanaf morgen omdat ze dan even de zorgen achter ons kunnen laten dus we verplaatsen die afspraken naar volgende week.

Uitslag van de CT Scan

Gisteren de CT Scan gehad en vanmiddag heb ik een afspraak bij de MDL arts voor de uitslag. Het is mei vakantie en de kinderen zijn ook thuis dat laten we ook zo we proberen om voor de kinderen zo "gewoon" mogelijk de dagen door te brengen. Quillian hebben we nog niet verteld wat er precies aan de hand is alleen dat ik geopereerd moet worden we willen eerst even de uitslag van vandaag afwachten daar hangt helemaal vanaf of ik een kans heb om beter te worden. Met de zenuwen in het lijf gaan we s middags naar de afspraak. Ik heb een andere MDL arts dan tijdens de coloscopie en dit is een man van weinig woorden die een beetje gebrekkig Nederlands spreekt, het maak mij niet uit wat hij zegt klinkt als muziek in mijn oren!!!!!! Er zijn nog geen uitzaaiingen gevonden wat dus betekend dat ik een goede kans op genezing heb. We maken nog wat afspraken bij de verpleegkundigen en we kunnen weer naar huis om donderdag weer terug te komen voor een gesprek met de Chirurg Dr. Coene om de operatie te bespreken. Omdat de pijn nu ook steeds erger wordt krijg ik verschillende hele sterke pijnstillers mee zodat het wat dragelijker wordt tot de operatie.
Bij thuiskomst hebben we een gesprek met de kinderen over de stand van zake.